Motto na dziś ..... Kompromis ze złem, to zawsze całkowita porażka dobra.....

Niedziela 22 Listopada 2026 r.

 

Racja Boga

Każdy żyjący na tym świecie człowiek musiał sobie przynajmniej raz w życiu zadać pytanie skąd się wziął i dokąd zmierza.

Takie pytanie natychmiast wyzwala tysiące innych pytań dotyczących istoty istnienia, sensu i logiki życia, które zawsze kończy się odejściem w nieznane i nie pojęte naszymi zmysłami miejsce ostatecznego przeznaczenia.

Miejsce to choć nieznane, nie jest zimną, absurdalną próżnią, lecz Tajemnicą (Mysterium), którego ludzki umysł nie jest w stanie objąć, bo jest ono jednocześnie źródłem wszystkiego.

To Misterium to Alfa i omega. Początek i koniec.

Obserwacja świata i wszechświata zwraca uwagę na najistotniejszy fakt, a mianowicie, że cały znany nam byt przebiega pomiędzy przeciwstawnymi sobie skrajnymi stanami, takimi jak pełnia i nicość, biel i czerń, dobro i zło, prawda i fałsz.

Skrajne bieguny są absolutne – można je określić jako Pełnię pełni oraz pełnię nicości.

Wszystko, co mieści się pomiędzy nimi, a zwłaszcza ludzkie życie, nieustannie „lewituje” w tej przestrzeni.

Byt jest więc zależny od krawędzi, ku której zmierza, i stanowi wypadkową obu tych skrajności.

Dlatego nasz witalizm rośnie w miarę zbliżania się do Pełni i zanika, gdy ten wektor kieruje się ku nicości.

Właśnie to zawieszenie pomiędzy biegunami decyduje o ułomności ludzkiego bytu.

Człowiek zawiera w sobie jednocześnie kawałek Pełni i jakąś część nicości, w proporcjach zależnych od swojego aktualnego położenia wobec obu krawędzi.

Rezultatem tych ułomności jest to, że świat jest taki, jakim każdy go widzi. Fakty zawsze są takie, jak my je odbieramy, rządy takie, jak ich kadry i służby, a życie takie, jak jego doświadczenia.

Niezależnie od tego jak my odbieramy własne życie i zjawiska jemu towarzyszące, fakty wypełniające treścią nasze życie pojawiają się i wnikają w nas zupełnie samoczynnie – jako konkretne zdarzenia, które po prostu mają miejsce a my je pojmujemy na miarę naszych możliwości poznawczych.

Gdyby to tak było, nie było by jeszcze najgorzej, ale tak nie jest.

Powyższe założenie opiera się na przekonaniu, że każdy z nas jest wyrazicielem własnego stanowiska, gdy tymczasem nasza opinia bezwiednie jest formowana przez wszechobecną inżynierię społeczną, która nadaje tło naszym zmysłom, wyraz i ton naszym opiniom, myślom i wypowiedziom.

Świat ma być zatem taki, jakim chcą go widzieć ci, którzy tą inżynierią dysponują – a więc ci, którzy od samego początku stawiali sobie za cel własnego życia, opanowanie i sterowanie życiem innych, ludzką myślą, sercem i duszą.

Środkiem do realizacji takich celów stają się dobra tego świata, dzięki którym, każdego dnia może realizować się nasze życie.

Mechanizm ten nie jest jednak tylko prostą grą interesów – ma on znacznie głębsze, odwieczne źródło.

Zarówno Pełnia, jak i nicość istnieją od zawsze, ponieważ w Pełni Boga zawarta jest nicość – jako potencjalna przestrzeń dla stworzenia, w której może zaistnieć wszystko, co Nim nie jest.

Życie zatem w stanie surowym także staje się przestrzenią, którą można napełniać własną treścią, od której ostatecznie będzie zależała nasza wieczna przyszłość.

Ci co napełniają się Bogiem stają się na wzór i jego podobieństwo świętością, ci zaś którzy tę świętość odrzucają kierują się ku nicości.

W obu tych skrajnych przypadkach poziom świadomości jest taki sam: jedni i drudzy doskonale rozumieją naturę rzeczywistości, choć wybierają przeciwne bieguny.

Pomiędzy nimi znajduje się cała reszta – ludzie ułomni, których główną słabością jest brak orientacji co do własnego położenia, dającej im możliwość świadomego wybrania kierunku.

To właśnie dlatego zło, dysponując pełną wiedzą i mocą, mając w pogardzie prawdę, może tak łatwo nami manipulować za pomocą materii i inżynierii społecznej.

Jego ostatecznym celem nie jest bowiem samo posiadanie władzy nad światem, lecz takie sterowanie ludzkim wektorem, aby odwrócić nas od Pełni i doprowadzić do całkowitej nicości.

Źródłem tych celów jawi się w sposób oczywisty szatan (czyste zło) – realny byt, który materializuje swoje działanie w naszym świecie i dysponuje mocą niszczycielską, podmieniając nam zaistniałe fakty na gotowe narracje, które fizycznie podają nam kłamcy i nakazują je nie tylko przyswajać, ale i głosić.

W efekcie rządy zawsze stają się dla nas takie, jak ich przywódcy, a nasze życie przebiega dokładnie tak, jak tego żądają od nas uzurpatorzy cywilizacji.

Wszystko, co upomina się o prawo, prawdę, własny rozwój i życie, staje się wrogiem tego, co zniewala, kłamie i zabija.

Człowiek przychodzi na świat wolny, ponieważ otrzymał od swojego Stwórcy wszystko, co jest niezbędne dla wolności i godnego życia w świętości.

Każdy z nas został wyposażony w dwa największe z możliwych darów: wolną wolę i sumienie.

Tracą one jednak swoją moc, gdy zostaną od siebie oddzielone.

Wolna wola pozbawiona sumienia przeradza się w zbrodnię. Sumienie zaś, pozbawione wolnej woli, czyni z nas bezsilne ofiary tej zbrodni.

Kiedy wolna wola pozostaje z sumieniem w idealnej równowadze, znikają wątpliwości, gdyż stan ten pozwala człowiekowi stać się podmiotem życia co oznacza wzięcie pełnej odpowiedzialności za jego przebieg wbrew wszelkim przeciwnościom.

Naruszenie tej równowagi automatycznie czyni z nas narzędziem jakie jest wykorzystywane do ucieczki od tej odpowiedzialności.

Rezygnując z wolnej woli, człowiek bezwiednie oddaje się „uzurpatorom” i gotowym narracjom, zachowując jedynie bezsilne sumienie – pozwalające na lewitacje pomiędzy dobrem i złem.

Automatycznie stajemy się zatem narzędziem w cudzych rękach – narzędziem nicości, które samo wyznacza nam położenie wobec wektorów istnienia.

Aby zagłuszyć ten stan, pojawia się w nas konieczność formułowania własnych racji – usprawiedliwień, którymi próbujemy obronić nasze życie i wybory w złudnej nadziei na wieczne zbawienie.

Nasze racje rodzą się z potrzeby wygodnego i dostatniego życia, co z kolei wymusza stopniowe uciszanie zarówno własnej wolnej woli, jak i uwierającego nas sumienia.

Pierwszym krokiem w tym kierunku jest upowszechnianie kultu racjonalności i postępu, który skutecznie odrywa nas od tego życiodajnego krwioobiegu.

Zgodnie z tą narracją „postępowy, logicznie myślący człowiek” nie zajmuje się rozterkami i problemami religii.

Skupia się on na zdobywaniu wiedzy, dzięki której może pomnażać majątek, dający poczucie stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu dla siebie, a czasem i swojej rodziny”.

Na tym etapie żaden postępowy człowiek nie rozważa przyszłości jako celu istnienia, ponieważ skupia się na „tu i teraz”, na pomnażaniu swoich egzystencjonalnych zasobów.

Majątek to personalny, osobisty zasób, narzędzie pozwalające na zaspakajanie swoich marzeń, na realizację wyznaczonych sobie celów, dążących ostatecznie do Błogostanu, czyli swoistego ziemskiego zbawienia osiągniętego o własnych siłach.

Przychodzi później taki czas, kiedy to każdy , ale to każdy człowiek uświadomi sobie, że to wszystko zapewnia mu jedynie iluzję ziemskiego raju, w którym materia zwalnia człowieka z troski o duszę.

Całe ludzkie życie jest w gruncie rzeczy szukaniem ostatecznego spełnienia które wymaga jednak najpierw uwolnienia się od ciężaru grzechu, cierpienia i złudzeń – co w buddyzmie określa się jako nirwanę – aby ostatecznie doświadczyć tej Pełni istnienia, którą chrześcijaństwo nazywa Niebem.

Nasz codzienny dramat polega na tym, że do realizacji swojego życia przyjmujemy fałszywy system wartości, w którym na pierwszym miejscu stawiamy samych siebie i swój stan posiadania, oczekując jednocześnie nieba.

Tak odrzucamy naturalny porządek, w którym Bóg jest na pierwszym miejscu – bo tylko wtedy wszystko inne „znajduje się na swoim właściwym miejscu.” Jak mówił św. Augustyn.

Człowiek, korzystając z wolnej woli, zawsze może wybrać to, czego chce (praca, wiedza czy dobrobyt są dobre), ale popełnia błąd bałwochwalstwa, czyniąc ze środka do życia jego cel ostateczny.

Posiadanie staje się zatem fundamentem odwróconej hierarchii wartości – na szczycie której zamiast Stwórcy stawia się własny komfort i samorealizację, wierząc, że zdoła się zbudować pokój ducha i pełnię szczęścia bez udziału Boga.

Pieniądze jako składnik majątku mają być gwarantem wygaśnięcia cierpień i nasycenia pragnień, mają wprowadzać w stan głębokiego relaksu, błogostanu i oderwania od ziemskich trosk.

Ten nurt myślenia tworzy jedynie złudzenie duchowego oświecenia – odrywa nas od samej istoty naszego ziemskiego bytowania, jaką jest zjednoczenie z Bogiem, Stwórcą nieba i ziemi, wszystkiego, co istnieje i wszystkiego, co żyje.

Każdy logicznie rozumujący człowiek musi w końcu zderzyć się z prawdą, jaką jest Bóg – i wtedy rozumie, że wszystko, co go otacza i świeci mu w oczy, obraca się w proch, z którego sam powstał.

Stawiając na siebie, pozbawiasz się bezpowrotnie wszystkiego, co było twoim sensem życia. Życia po życiu mieć nie będziesz, bo w nie uwierzyłeś; nieba nie poznasz, bo je odrzuciłeś za życia; żadnej wiedzy, mądrości ani własnej logiki nie zabierzesz ze sobą, bo one giną w chwili, gdy zaszklą się twoje oczy…

Co zatem jest warte to, czemu dziś oddajesz wszystko, jeśli jutro przepada wraz z tobą? To są właśnie twoje racje, dla których trwonisz swoje życie i wszelkie inne dobra, byle tylko je zrealizować.

Racja Boga zamyka się w tym, jak korzystamy z Jego darów: wolnej woli i sumienia.

Podczas gdy my swoje racje musimy nieustannie uzasadniać i udowadniać, Bóg swoje racje po prostu objawił w dziele stworzenia, w jednym tchnieniu – i nic już tu nie wymaga ani dowodów, ani uzasadnień.

Kto stawia siebie ponad Stwórcę, mało kiedy zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie obronić żadnych swoich racji, odrzucając Rację Boga, w której zawarta jest pełnia wszelkich racji.

Oczywistym zatem staje się fakt, że tylko Bóg ma sens, a wiara w Jego nieskończone dobro i miłosierdzie – od którego wszystko się zaczęło i trwa – jest wszechmocna, wszechobecna i wieczna. Wynika to wprost z logiki, jaką nam podarował oraz z Jego racji objawionych w akcie stworzenia.

Żaden zaistniały w czasie fragment życia nie przychodzi jako byt stały i żaden następny nie rodzi się taki sam jak poprzedni.

Na stałe zapisuje się tylko nasza historia – historia naszego dobra i zła, z którą wraz ze zmierzchem własnego życia stajemy przed tronem Bożym po sprawiedliwy wyrok nagrody lub kary.

Trzeba tu zaznaczyć, że ani nagroda, ani kara nie wynika z naszego jestestwa, lecz z czynów będących wypadkową wolnej woli i sumienia.

Racja Boga ujawnia się nam w każdej chwili naszego życia, bo tylko ona przywraca człowiekowi prawdziwą podmiotowość, jakiej każdy doświadczy, idąc na Sąd Ostateczny.


Ocena: 0 0
Głosów: 0
110 odsłon